Deze bruiloft stond al een tijdje in mijn agenda. Alleen had ik één klein probleem… ik dreigde hem bijna te missen.
De week ervoor waren wij op Ibiza en zouden de dag voor deze bruiloft om 14.30 uur terugvliegen naar Nederland. Eenmaal aangekomen op het vliegveld kregen we te horen dat ons vliegtuig niet zou vertrekken. De reden? Een verloren bout. Ja, echt. Een klein onderdeel dat ervoor zorgde dat wij geen idee hadden wanneer, en óf, we überhaupt naar huis zouden gaan.

Daar stonden we dan. Op het vliegveld, zonder duidelijkheid en met de klok die langzaam maar zeker verder tikte.
Na een hoop wachten kregen we uiteindelijk te horen dat we waarschijnlijk die dag helemaal niet meer naar huis zouden gaan. Mijn hoofd stond inmiddels volledig op standje paniek.

Ik ben direct back-up gaan regelen. Gelukkig bood Daan van Trouwfoto’s van Daan meteen aan om in te springen als dat nodig zou zijn. Ook heb ik de ceremoniemeesters van de bruiloft meteen op de hoogte gebracht.
Wat volgde was een middag en avond vol wachten, bellen, regelen en vooral heel veel onzekerheid.

En toen kwam daar eindelijk het verlossende bericht: het vliegtuig zou om 22.30 uur vertrekken.

Godzijdank. We konden naar huis.

Maar daarmee was de stress nog niet voorbij. Rond 04.00 uur ’s nachts kwamen we thuis aan en om 07.30 uur moest ik alweer in Katwijk staan met al mijn fotospullen.

Die nacht heb ik eigenlijk helemaal niet geslapen. Ik moest mijn apparatuur nog voorbereiden, batterijen laden, geheugenkaarten checken en alles klaarzetten voor een volledige trouwdag.

En eerlijk? Ik voelde me ontzettend schuldig.

Een bruidspaar vertrouwt je een van de belangrijkste dagen van hun leven toe. Ik wilde er vanaf het allereerste moment volledig voor hen zijn. Dus de volgende ochtend ben ik met een flinke dosis adrenaline richting Katwijk gereden.

En wonder boven wonder…

Ik heb de hele dag gedraaid alsof er niets aan de hand was. Geen focus verloren, geen fouten gemaakt en geen moment laten merken hoe moe ik eigenlijk was.

Tot de allerlaatste foto.

Na een lange, intensieve en prachtige dag hadden we nog één wens van het bruidspaar: een foto in deze bijzondere treincoupé.

En juist op dat moment dacht ik: nu wil ik ook écht alles uit de kast halen.

Ik wilde het bruidspaar iets extra’s meegeven. Iets waarvan ze later zouden denken: ja, dit is er eentje die we nooit meer vergeten.

Ik heb verschillende hoeken uitgeprobeerd, meerdere flitsers neergezet, alle gasten even weggestuurd en ben uiteindelijk op een trap in de coupé gaan staan om precies het beeld te krijgen dat ik in mijn hoofd had.
En toen was daar deze foto.

De laatste foto van een lange, vermoeiende, chaotische, maar vooral fantastische dag.

Het bruidspaar was ontzettend blij met de hele dag, maar deze foto voelde voor mij echt als de kers op de taart.
Misschien juist omdat er zoveel stress aan voorafging.

Van een verloren bout op Ibiza, naar een vlucht die bijna niet doorging. Van een nacht zonder slaap naar een volledige trouwdag op adrenaline. En uiteindelijk naar een beeld waar ik zelf nog steeds ontzettend blij van word.
Net op tijd voor deze dag. Van alle stress naar een dag en vooral een foto om nooit te vergeten.

trouwfotograaf: Chantal Tieleman - http://www.mooibruidspaar.nl